Αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις

Κάποιος πολύ αγαπημένος φίλος έτυχε κάποτε να ανεχτεί ένα κατεβατό από παράπονα που είχα για τη ζωή μου. Ερωτήσεις κι απορίες φιλοσοφικής φύσεως κυρίως, σχετικά με το ποια είμαι, πού πάω, ποιος έφτιαξε τον κόσμο και τέτοια, που τα περνάμε όλοι μας μια φορά στη ζωή μας, σαν την ιλαρά.

Όταν λοιπόν έφτασα στα σημείο που αναρωτιόμουν γιατί τελικά οι απορρίψεις των κειμένων μου από εκδοτικούς οίκους δε με ενοχλούν τόσο όσο βλέπω άλλους να ενοχλούν (μήπως έχω κάτι, γιατρέ μου;), εκείνος με κάθε σοβαρότητα -και σας ορκίζομαι ότι είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος- μου απάντησε.

"Γιατί το γράψιμο είναι αυτό που κάνεις κι όχι αυτό που είσαι."

Δεν ξέρω αν αληθεύει αυτό. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω, από την τρίτη δημοτικού που έγραψα το πρώτο μου ποιματάκι πάνω στο κουτί της κούκλας μου. Κι από την άλλη, έρχονται κάτι νέα σαν το σημερινό, σε επίσημες επιστολές και φιλικό τόνο, που σου λένε ότι

"Θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε ότι, μετά από προσεκτική θεώρηση του περιεχομένου, καταλήξαμε στην απόφαση να μην το συμπεριλάβουμε σε κάποια από τις σειρές μας για το λόγο ότι η θεματολογία και ο τρόπος γραφής δεν εμπίπτουν στα εκδοτικά μας ενδιαφέροντα την παρούσα χρονική στιγμή."

Και στ' αλήθεια βλέπεις ότι ο ως άνω σοβαρός κύριος πρέπει να έχει κάποιο δίκιο.

Η Θύμνα (γιατί αυτή ήταν που έφαγε την πόρτα) δεν έχει τελειώσει το ταξίδι της ακόμη. Έχω άλλες δυο ή τρεις μεριές που θέλω να τη στείλω, να δω αν θα καταφέρει να συγκινήσει κάποιον επαγγελματία του χώρου. Κι αν τελικά έχασε άλλους τρεις μήνες από τη ζωή της, τι πειράζει; Τα κείμενα, όπως κι οι άνθρωποι πρέπει να μένουν πιστά σ' αυτό που είναι. Κι έτσι κι εκείνη, όπως κι εγώ, δεν ΕΙΝΑΙ οι πόρτες που τρώει. Οι πόρτες κι η πιθανή της έκδοση θα είναι κάτι που θα ΚΑΝΕΙ. Το τι είναι η Θύμνα... Ε, αυτό ξέρουν να το πουν όσοι έχουν διαβάσει ένα κομμάτι της.

Ακριβώς όπως ο αγαπημένος μου φίλος είχε διαβάσει ένα κομμάτι της ψυχής μου κι ήξερε να μου πει τι είμαι εγώ.

Λευκό πανί

Ο τίτλος της ανάρτησης έχει σημασία διπλή.

Καταρχήν, λευκό πανί, όπως λευκή σημαία, πετσέτα στο ταρτάν και τέτοια ολιγόκαρδα πράγματα. Συγνώμη, αλλά έχω τινάξει τα πέταλα, από τη ζέστη, και την έλλειψη διακοπών. Σήμερα ευτυχώς είναι η τελευταία μέρα στη δουλειά κι από αύριο, ένα εξωτικό νησί με καλή συντροφιά. Κι όταν λέμε εξωτικό, και η Φαλκονέρα να ήτανε, πάλι εξωτικό θα το έβλεπα εγώ. Μετά από δύο χρόνια σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι έχει πήξει το μάτι μου για βοτσαλάκια, κάμπιες κι αγκαθιές. Και λίγο ιώδιο, βρε παιδί μου.

Σε δεύτερη φάση, το λευκό πανί είναι εκείνο που αυτή τη στιγμή που μιλάμε ταξιδεύει δύο από τα έργα μου προς το αβέβαιο μέλλον τους. Η Θύμνα είπε να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια, αν και, κατά τη γνώμη μου, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε δεύτερη πόρτα. Η δεύτερη κίνηση, σε άλλο εκδοτικό οίκο, μιας και το στυλ είναι εντελώς διαφορετικό, είναι αυτά τα μικροσκοπικά διηγήματα, τα οποία ενώθηκαν χαλαρά με μια κεντρική ιστορία και πήραν τον προσωρινό τίτλο "Κείμενα Σ' Ένα Ξύλινο Κουτί". Αυτά θεωρώ ότι έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, κυρίως επειδή αγγίζουν το σουρεάλ και το μαγικό ρεαλισμό και φαντάζουν σαφώς πιο ενδιαφέροντα στο ευρύτερο κοινό (και στους αναγνώστες των εκδοτικών...).

Τα 'στειλα λοιπόν, ξεκαθαρίζω και μερικά πράγματα στο γραφείο και σας κουνώ γλυκά χαρωπά το μαντήλι. Σε καμιά εβδομάδα θα είμαι πίσω, για το τελευταίο βιβλίο του προηγουμένου τετραμήνου που θέλω να κουβεντιάσουμε. Ως τότε, να μου είστε καλά και να μου είμαι εγώ καλύτερα.

Μισός μήνας και κάτι

Πω-πω, πώς πέρασε.

Η τελευταία ανάρτηση του ιστολογίου ήταν λίγο ανάρτηση της ανακουφίσεως. Ένα ηχηρό ουφ! που κατάφερα να βγάλω από το μυαλό μου το δεύτερο κομμάτι μιας ιστορίας που με τριβελίζει εδώ και χρόνια. Γενικά, όταν γράφω -τον τελευταίο καιρό τουλάχιστον- έχω πάντα την αίσθηση μιας πίεσης, μια αγωνίας: θα προλάβω να τα πω όλα; Θα προλάβω να γράψω αυτά που μου έρχονται, πριν τα ξεχάσω; Ή ακόμη χειρότερα, πριν βαρεθώ;

Αυτό το σβήσιμο του αρχικού ενθουσιασμού είναι που με κατατρέχει από το πρώτο διηγηματάκι που έγραψα: φαίνεται πως είμαι άνθρωπος ενθουσιώδης κι όπως όλοι ξέρουμε (σοφία μεταβιβασμένη από τον εκνευριστικό Μιγκουελίτο, το σύντροφο στα παιχνίδια της Μαφάλντας*) οι ενθουσιώδεις άνθρωποι βαριούνται κι εύκολα. Μόλις λοιπόν, μου περάσει ο ενθουσιασμός με μια ιστορία, με μια ιδέα, με ένα εύρημα, το βαριέμαι και θέλω να το παρατήσω.

Και συνήθως το παρατάω. Εξ ου και τόσο η Θύμνα, όσο και τα Παρχάρια γράφτηκαν μέσα σε μια φρενίτιδα, έναν αγχωμένο αγώνα δρόμου να ολοκληρωθούν πριν μου περάσει ο ενθουσιασμός. Κι όταν φτάνω στο τέλος, τα συναισθήματα που απομένουν είναι η ανακούφιση (που τελικά τα κατάφερα και πρόλαβα τον κακό μου εαυτό), η κούραση (γιατί η φρενίτιδα των 1000 με 3000 λέξεων την ημέρα είναι εξοντωτική) και η κεκτημένη ταχύτητα.

Όπως όλοι ξέρουμε -χα! κάποιος θα με μισήσει που γράφω αυτή τη φράση- όταν ο δρομέας ταχύτητας φτάνει στη γραμμή του τερματισμού, ποτέ, μα ποτέ δεν σταματάει απότομα εκεί. Συνεχίζει να τρέχει για λίγο, επιβραδύνοντας σιγά-σιγά μέχρι να σταματήσει εντελώς, να λυγίσει στα δύο και να στηρίξει τα χέρια του στα γόνατά του. Να, κάπως έτσι:

Εγώ δεν έχω φτάσει ακόμη σ' αυτό το στάδιο. Εγώ ακόμη επιβραδύνω. Κι επιβραδύνοντας έχω φτάσει σε σημείο να... ξεκινήσω ένα καινούργιο βιβλίο.

Υπάρχει ήδη ο τίτλος, "Θαλασσινά Κοχύλια", οι τέσσερις κεντρικοί ήρωες (ο Άνθρωπος-Πουλί, η Γυναίκα-Αραποσίτι, η Γκα-Ντα-Γουάχι η Λίμνη και ο Αγκατενό ο Ιχνηλάτης), το θέμα (η περηφάνια) και το υπόβαθρο, μια φανταστική χώρα που ομοιάζει με την προκολομβιανή Βόρεια Αμερική.

Χα-χα-χι-χα, όπως θα έλεγε και το Γελαστό Περδίκι.**

Είδατε τι κάνουν τα πολλά ντοκιμαντέρ; Αιτία κι έμπνευση για τα Θαλασσινά Κοχύλια, ήταν ένα ντοκιμαντέρ, νομίζω του BBC, σχετικά με την πόλη Cahokia, η οποία βρισκόταν στα προάστια του Σεντ Λούις, στο Ιλινόις, ανάμεσα στο 7ο και τον 15ο μ.Χ. αιώνα. Οι περιγραφές της ζωής, της πόλης, των ανθρώπων και της ιδιοσυγκρασίας τους με γοήτευσαν. Το μυαλό, ον εις την προαναφερομένη ταχύτητα, πήρε στροφές κι άρχισε να επιταχύνει και πάλι.

Κι είναι ένα υπόβαθρο, ένα setting όπως είναι η αργκό του χώρου***, πολύ-πολύ-πολύ φρέσκο κι ενδιαφέρον. Ένα σκηνικό που σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις παπάδες, να δημιουργήσεις χαρακτήρες, τοποθεσίες, κοινωνίες, έθιμα, μυθικά τέρατα, θεούς, ομαδικά παιχνίδια, φανταστικά όντα, φαγητά, ρούχα, σκεύη, ναούς, γεωγραφίες, έχθρες κι έρωτες, μαγικά τριπάκια, ταμπού, ποτάμια, λίμνες και βουνά. Κόσμους ολόκληρους.

Και σε αυτή τη διαδικασία έχω μπει εδώ και περίπου πέντε ή δέκα μέρες. Δεν ξέρω να σας πω αν πάει καλά, πάντως είναι ένα κείμενο που θέλω πολύ να το ολοκληρώσω κάποια στιγμή. Ακόμη τα Παρχάρια με καλούν να τα ξαναεπισκεφτώ, αλλά θέλω να τα αφήσω λίγο να με περιμένουν. Να με αποζητήσουν. Ώστε και τα Κοχύλια να καταφέρουν να βγουν σε συγγραφική ξηρά και τα Παρχάρια να ολοκληρωθούν με ανάλογη ορμή και όρεξη με εκείνη που ξεκίνησαν να γράφονται.

*κι εδώ η επίσημη σελίδα της

**μαθητευόμενος σαμάνος στο Λούκυ Λουκ. Δε θυμάμαι σε ποιο τεύχος εμφανίζεται, όμως ο μάγος της φυλής τού βάζει τιμωρία να χορέψει για να φέρει "δυο νεροποντές και λίγο χαλάζι". Και ο χορός της βροχής ακολουθεί αυτόν τον γνωστό ρυθμό: χα-χα-χι-χα, χα-χα-χι-χα, χα-χα-χι-χα...

***Να που θυμήθηκα και το Διογένη Δασκάλου και τους Monie & Monie Conniente. Είχε πει κάποτε σε ένα live: "Για κοίτα. Κάποτε 'ο χώρος' ήταν το ΚΚΕ-ΜΛ. Τώρα..."

Πόρτα

Κοιτούσα σήμερα αυτήν την ανάρτηση κι αναρωτιώμουν αν έπρεπε να πάρω τηλέφωνο και να μάθω τι έγινε.

Και πήρα κι έμαθα.

Άλλη μια πόρτα στο παλμαρέ μου.

Όχι ότι με ρίχνει. Ξέρω τις δυνατότητες της Θύμνας και μένει να βρεθεί η κατάλληλη συγκυρία ώστε κάποιος να τις εκτιμήσει.

Περιμένω την επιστροφή του χειρογράφου και μετά θα αποφασίσω για τα επόμενά μου βήματα.

ΘΕΛΩ - ΔΕ ΘΕΛΩ

Δεν ξέρω τι ακριβώς με έχει πιάσει τον τελευταίο μήνα και δε θέλω να κάνω τίποτε απολύτως. Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι ότι ΔΕΝ έκανα κάτι, είναι ότι ΔΕΝ ΘΕΛΩ να κάνω κάτι. Κι ίσως να με ενόχλησε το ότι ενώ ΔΕ ΘΕΛΩ να κάνω κάτι τελικά ΕΚΑΝΑ κάτι.

Χρμφ.

Πάει ένας μήνας και. Από τη μέρα που τελείωσα το πρώτο γράψιμο της Ερεστής, αδυνατώ να επιθυμήσω να κάνω κάτι. Η μεγάλη μου επιθυμία είναι να μην κάνω τίποτε, πράγμα που κυρίως σημαίνει να λιώνω σε ηλίθια παιχνίδια στον υπολογιστή. Ακόμη κι οι δυο τελευταίες αναρτήσεις ήταν προγραμματισμένες, τις είχα γράψει από τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Με αυτόν τον τρόπο έχασα -κι αμέλησα να σας ενημερώσω σχετικά- το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης, που τελείωσε χτες το βράδυ, διάφορους διαγωνισμούς και κινήσεις σχετικές με το φανταστικό στο χώρο και άλλα πολλά.

Τι έκανα; Χμ, δεν ξέρω αν έχω το σθένος να το μοιραστώ μαζί σας. Δούλεψα πάρα πολύ, σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, άλλωτε περισσότερο κι άλλωτε λιγότερο για να τα καταφέρω, και, πείτε με προληπτική, αλλά δε θέλω να το γρουσουζέψω. Βέβαια είμαι και λίγο παιδάκι σε ορισμένα θέματα, οπότε μάλλον δε θα μπορέσω να το κρατήσω περισσότερο μέσα μου.

Θυμάστε τη Θύμνα; Το αρχαιοελληνικό φάνταζυ; Ε, πήρε το δρόμο της. Έφυγε από τα χέρια μου, έτοιμη να κάνει την τύχη της. Πήρε πάνω από ένα χρόνο να τη διορθώσω, κυρίως γιατί είχα feedback από τέσσερα διαφορετικά άτομα, beta readers, όπως μ' αρέσει να τους λέω. Κι ο καθένας τους, εκτός απ΄τα ορθο-τυπογραφικά λάθη, μου έκαναν διαφορετικές παρατηρήσεις. Το διανοείστε αυτό; 4 άτομα, επί περίπου 200-300 παρατηρήσεις ο καθένας, σε διαφορετικά πράγματα. Άλλαξα δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, 1000 διαφορετικά σημεία του κειμένου. Και μετά αναρωτιόμουν για ποιο λόγο και με ποιον τρόπο οι 45,000 λέξεις της πρώτης γραφής, έγιναν 72,000. Ξέρετε πόσο είναι αυτό σε ποσοστά; 60%. Εξήντα τοις εκατό, και ολογράφως. Πού τα 10% και τα 20% που υπέθετα εγώ αρχικά...

Οπότε πιστεύω ότι δικαιολογήθηκα αρκετά σχετικά με τη σιγή που είχε πέσει στο ιστολόγιο τον τελευταίο μήνα. Φυσικά, μην περιμένετε και καμιά τρομερή πλημμύρα αναρτήσεων γιατί πλησιάζει και το NaNoWriMo. Αν και φέτος έχω άδεια τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Νοέμβρη, οπότε τα πράγματα θα πάνε λίγο καλύτερα από πλευράς πραγμάτων που θέλω να κάνω. Σχετικά με το NaNoWriMo, θα ξαναμιλήσουμε, έχω να σας πω αναλυτικά τι είναι και τι σχέδια έχω γι' αυτό.

Πάω να παίξω κανένα παιχνίδι ακόμη, πριν αρχίσουν οι απαιτήσεις.